Rond de Schrift

 

Signalen


11-03-2011
Website Eeninwaarheid stopt!





Afsluiting Eeninwaarheid
Deze site wordt nu afgesloten, na meer dan 5 jaar operationeel te zijn geweest. Wij danken de duizen ...
Lees verder
OPROEP TOT REFORMATIE
Een uitgebreid interview met ds. R. van der Wolf destijds predikant op Urk, nu in de Gereformeerde ...
Lees verder
nieuwsarchief
Aanmelden GRATIS nieuwsbrief

Naam:
Email:

Printer vriendelijke versie

Stuur dit artikel verder

VERVAGING VAN DE ANTITHESE

Dr. M.J. Arntzen
11-04-09

Wij belijden dat er bij het laatste oordeel tweeŽrlei uitkomst is. De goddelozen worden gepijnigd in het eeuwige vuur maar de gelovigen, de uitverkorenen worden gekroond met (eeuwige) heerlijkheid en eer (art. 37 Ned. Geloofsbelijdenis). Een algemene verzoening wordt in de gereformeerde belijdenisschriften duidelijk afgewezen. Op de vraag, of alle mensen zalig worden, antwoordt de Heidelbergse Catechismus in antwoord 20 met een duidelijk nee. Alleen zij die door een waar geloof in Christus ingelijfd zijn worden voor eeuwig behouden. En Augustinus onderscheidt een civitas Dei en een civitas terrena (een goddelijk en een aards rijk). Dat goddelijke rijk blijft eeuwig en daarvan zijn alleen de gelovigen burger. Zo is er een antithese, er loopt een scheidslijn door de mensheid.

Waarom halen wij dit alles op? Er is, ook in gereformeerde kring een beweging, waarbij deze antithese wel niet ontkend, maar toch vervaagd en verzwakt wordt. Daarop willen we nader ingaan. Directe aanleiding voor deze bijdrage is een artikel van Drs. W.H.(Wim) Dekker in het Nederlands Dagblad van 28 maart. Wim Dekker is docent aan de Christelijke Hogeschool te Ede.

We zoeken de grenzen op

We gaan wat uitvoeriger op dit artikel in. Het droeg de titel:"We zoeken de grenzen op". Enerzijds kunnen we een zekere waardering hebben voor Drs.Dekker. Hij wil uiteindelijk de ongelovige wereld voor het evangelie winnen, en dat is prijzenswaard, maar de scribent gaat daarbij m.i. veel te ver met de wereld mee. Dekker refereert aan de beruchte E.O. uitzending "Veertig dagen zonder seks". Dat was een gewaagd experiment van de E.O. nog wel in de lijdenstijd opgevoerd. Zulk een program zou in de eerste jaren van het bestaan van de E.O. volstrekt ondenkbaar zijn geweest. Men moet zich, zo oordeelde men toen terecht, onbesmet bewaren van de wereld. Maar men oordeelt tegenwoordig, en daarin gaat Dekker m.i. ook te ver mee, dat de E.O te veel rekening hield met een "tuttige" achterban, die leefde bij programmaís als "Nederland zingt". Op zulke mensen keek men neer. Je zou met de E.O oude stijl de wereld nooit winnen.

†Opmerkelijk is, wat opgemerkt wordt door Dekker over de vroegere E.O directeur Dorenbos. Deze zou het evangelie er pardoes overheen gooien. "De mensen die niet geloven uitmaken voor verslaafden aan porno, moordenaars etc." Nu willen we de methoden van L.P.Dorenbos niet in elk opzicht verdedigen. Maar dit is toch wel heel laakbaar. Ging Paulus er ook niet pardoes overheen als hij de mensen van Lystra zegt dat zij van de ijdele afgodendienst moeten afzien en de levende God dienen (Handel. 14:15). En Jona was in zijn prediking voor het goddeloze Nineve ook niet erg omzichtig (Jona 3:1-4).

Zelfkritiek

Drs. Dekker is wel zo eerlijk toe te geven, dat ook de methode van het voorzichtig, toegevend benaderen van de wereld niet altijd veel oplevert. Soms blijft het bij een beleefde uitwisseling van standpunten, zonder echte bekering tot de levende God bij de ongelovige, maar Dekker geeft toe dat het ook vaak blijft steken in een eindeloos gekwebbel. En de gesprekken leggen ons ook geen windeieren, spot Wim Dekker verder. E.O achtige politici zitten nu aan de regeringstafel.


Het goed recht van christelijke organisaties en de erkenning van de antithese

Dekker heeft gelijk dat het onze opdracht is, het evangelie te brengen aan de wereld. De zendingsopdracht aan het slot van Matth. 28 is de wereld de blijde boodschap te brengen, niet enkele individuen te bekeren en te dopen. Maar daarbij overschatten meerderen hun eigen kunnen en onderschatten zij de macht van de wereld. Zendingswerkers, die hun opdracht ernstig nemen, om deze geseculariseerde wereld tot de dienst van de Here terug te roepen, mogen wel dagelijks bidden "Leid ons niet in verzoeking" dat we niet de wereld bekeren, maar dat de wereld ons bekeert (tot ongeloof). We kunnen denken aan Demas, een medewerker van Paulus, die de apostel verliet uit liefde voor de tegenwoordige wereld.

Een zeer kwalijke zaak is m.i. dat Dekker zich in zijn denken aansluit bij de mensen van de Doorbraak in het midden van de 20e eeuw. Men achtte het verkeerd, dat christenen zich apart organiseerden met eigen scholen, kiesverenigingen en vakbonden. Men sloot zich in de politiek aan bij de socialisten, dacht zo de ongelovige in eigen huis te ontmoeten en te veranderen. In die tijd kwam ook de gedachte op de Ned. Hervormde kerk te maken tot een "Christus belijdende volkskerk". Dan zou Christus door het hele Nederlandse volk geŽerd worden. We weten hoezeer men zich heeft overschat, op een afschuwelijke manier. In plaats daarvan kwam er een afkeer van kerk en geloof, ook bij vroegere belijders en vooral bij hun kinderen en kleinkinderen.

De Doorbraak, Barthiaans anti-antithese

Bekende doorbraakmensen waren Dr. K.H. Miskotte, Dr. J. Buskes en anderen. We concentreren ons nu even op Miskotte. Hij was een zeer begaafd theoloog en heeft, juist in de oorlogsjaren, het dodelijke gevaar van het Duitse nationaal socialisme goed doorzien. Beroemd geworden is ook de bevrijdingspreek die Miskotte in mei 1945 gehouden heeft, dat de vijanden van God vergaan (ps.92:10). Miskotte was een boeiend prediker. Waarom zijn de Duitsers onze vijanden geweest vroeg hij zich af. Zeker om alle gruwelen en wreedheden in de oorlogsjaren bedreven, maar vooral daarom, dat ze zich vergrepen aan de Joden, aan Gods eigen volk. Toch moeten we met Miskotte en zijn medegenoten erg oppassen. Ze zijn in menig opzicht volgelingen van Karl Barth. Deze theoloog kwam in zijn leer heel dicht bij de alverzoening. De hele mensheid is verworpen, zo luidt de redenering. Maar Christus is in zijn zending, in zijn lijden en sterven de grote Verworpene geworden. Maar Hij is opgewekt en zo is de hele mensheid in Hem aangenomen, of men het nu erkent of niet. Weliswaar heeft Barth en hebben ook zijn volgelingen de leer van de algemene verzoening niet in zijn uiterste consequentie aanvaard, maar ze kwamen er dichtbij. Zo ging de kracht van de oproep tot geloof en bekering verloren. Dat heeft Dekker m.i. veel te weinig bedacht. Ook is de kritiek op de eigen christelijke organisaties, de gesmade "verzuiling" zeer onterecht. Men poogde het christen zijn door te voeren op alle terreinen van het leven, omdat Christus toch Koning is over zijn gemeente, maar ook over de hele wereld. Dat heeft A.Kuyper goed begrepen in zijn beroemde uitspraak, dat er geen duimbreed in heel dit leven is, waarvan Christus, aller Souverein, niet zegt "Mijn". Toch mogen we ons niet geheel isoleren, en moeten de wereld oproepen dan ook bewust Christus te erkennen als Koning en Verlosser, voor het voor eeuwig te laat is. Dat deden mensen als Wesley en Whitefield, J.Edwards, Billy Graham en anderen, beter dan de doorbraak theologen. Laten we, ook in vrijgemaakt gereformeerde kring er ernstig en biddend over nadenken, of wij in ons tegenwoordige oordeel over de verzuiling en de antithese niet de juiste kijk op deze hoogst belangrijke zaken verliezen.

 

Bilthoven, M.J. Arntzen